Καλό ταξίδι Λάκη Σάντα

Κι έξαφνα ένα δειλινό που ήμαστε στο Ζάππειο και ο ήλιος έγερνε λούζοντας τον ορίζοντα με εκείνα τα χρώματα που μόνο ο αττικός ουρανός έχει, τα μάτια μας γύρισαν στον βράχο της Ακροπόλεως. Μέσα στο υπέροχο φόντο της δύσης σταθήκαμε και κοιτούσαμε. Και τότε... το βλέμμα μας έπεσε πάνω στη σημαία τους που υπερήφανα κυμάτιζε ψηλά-ψηλά και η βαριά σκιά της πλάκωνε καταθλιπτικά όλη την Αθήνα, όλη την αττική γη. Να τι πρέπει να τους κάνομε! Ήρθε η σκέψη σαν σπίθα. Να τους την πάρουμε. Να την γκρεμίσουμε και να την ξεσχίσουμε και να πλύνουμε έτσι τη βρωμιά από τον Ιερό Βράxo.

Αφιερωμένο...

Ακούγεται μόνο δυντατά, αλλιώς μην προσπαθήσετε καν...



Ακούστε φωνή....

Είναι κάποια τραγούδια μουδική..στίχοι μαζί δεν ξέρω.. που τα νιώθω πολύ βαθεία μέσα μου... με κάνουν να ανατριχιάζω και να βουρκώνω σαν κάτι από τον εαυτό μου να θέλει βγεί έξω μακριά από το σώμα...



Αργοπορημένο αντίο....
Σίγουρα τώρα γελάνε και χαβαλεδιάζουνε μαζί με το Μανόλη...