Ο μικρός Ντιέγο (κατ' άλλους κικοπάκος) έκανε τα πρώτα του βήματα!!!!
Διευκρινίζω, τα πρώτα του βηματάκια στο πάτωμα και υποβασταζόμενος από τις μασχάλες για να μη χάσει την ισορροπία του!
Ο μικρός εδώ εδώ και πολύ καιρό έδειξε πως δεν τον ενδιαφέρει το μπουσούλημα! Απεναντίας τρελαινόταν να στέκεται όρθιος! Τον κρατάγαμε λοιπόν και εμείς όρθιο πάνω μας ή πάνω στο κρεββάτι και τον καναπέ! Έσκαγε χαμόγελα και μικρά χαχανητά ο πονηρός!
Ήξερε αυτός...
Σε λίγο η μέση του έπαψε να ταλαντεύεται και απόκτησε ευστάθεια, πράγμα που τον χαροποίησε ακόμα περισσότερο!
Και εμείς τον βάζαμε να στέκεται οπουδήποτε, στην εταζέρα, στην αλλαξιέρα, στο τραπέζι, πάνω στην κατσαρόλα, σε σχοινί δεμένο από μπαλκόνι σε μπαλκόνι κλπ κλπ!
Το επόμενο στάδιο ήταν οι κλωτσές! Όχι, όχι κλωτσιές, ΚΛΩΤΣΕΣ με Κ κεφαλαίο!
Χτύπαγε τα πόδια του εναλλάξ ή μόνο το ένα με δύναμη όταν στεκόταν!
Ακόμα και το στήθος και οι κοιλιές μας έπεσαν θύματα της νέας του "δεξιότητας". Χτυπάει δε με τόση δύναμη πια που δεν αντέχω ακόμα κι εδώ να τις τρώω και αυτός να 'φχαριστιέται!!!
Όχι κύριος, να πας να περπατήσεις, δε θα κάνω εγώ μια ζωή το πάτωμα για 'σένα!
Έτσι λοιπόν, "αναγκάστηκε" ο μικρός να κάνει βηματάκια πάνω στο κρεββάτι και οπουδήποτε έβρισκε την ευκαιρία και να μπιστάει τις ποδάρες του με δύναμη σαν να χορεύει, ο μάγκας!
Σήμερα όμως, περπάτησε στο πάτωμα!!!
Κανονικά, σαν ένα μικρό αντράκι, έκανε το γύρο του τραπεζιού του σαλονιού!
Άλλο πράγμα να τον βλέπεις να περπατάει κάτω! Ένα μικρό ανθρωπάκι στα πρώτα του βήματα!
Υπέροχο να βλέπεις τη χαρά στο προσωπάκι του! Να καταφέρνει με τα μικρά του ποδαράκια αυτό που για 'μας τους μεγάλους είναι απλό, αλλά γι 'αυτόν δύσκολο και πρωτόγνωρο!
Συναισθήματα μοναδικά για έναν γονιό!
Θέλω να ρουφήξω κάθε του στιγμή!
